Oi sapala buryaky pid zelenym dubom

Oi sapala buryaky pid zelenym dubom,
Poljubyla bryhadyra z kucheryavym chubom.

– Pryidy, pryidy, bryhadyre, do mene dodomu,
Bo mii mylyi chornobryvyi pishov u dorohu.

Pryidy, pryidy, bryhadyre,– vecherya zvarena:
Varenyky i horilka i kurka pechena.

Oi yak pryishov bryhadyr ta i ne rozhlyanuvsya,
A mii mylyi chornobryvyi z dorohy vernuvsya.

– Bryhadyre, bryhadyre, de ya tya podiyu?
Vze mii mylyi chornobryvyi hodyt po podvir’yu.

Bryhadyre, bryhadyre, sidai u kutochku,
A ya skazu mylenkomu – pidsypala kvochku.

Pryishov mylyi ta i do haty, pochav rozhlyadaty:
– Chy varyla, chy topyla – davai vecheryaty!

– Ne varyla, ne topyla, i tak v hati haryache,
Pidsypala bilu kvochku, mabut, z haty uteche.

– Oi ty, moya zinko myla, idy dobre perevir:
Po-tvoyemu – bila kvochka, po-moyemu – bryhadyr.

Vzyav cholovik ta i pasok za obydva kinci –
Dostalosya bryhadyru, dostalosya i zinci.