Shmaroviz v dorozi yak lito, tak zyma

Shmaroviz v dorozi yak lito, tak zyma,
A ya sobi, molodenka, v domu hospodynya.

Navaryla-m pyrozenkiv iz svizoho syra,
Ta i ya sobi molodoho dyachka zaprosyla.

Oi ya sobi zaprosyla dyachka molodoho,
Posadyla-m kinec stola, sila-m kolo noho.

Oi pryhodyt mii shmaroviz, uviishov do haty,
Uzyav dyachka za chuprynu, zachav ho vitaty:

– Svyatyi Boze, svyatyi kripkyi, a ty, dyachku, zvidky,
Choho sydysh kolo stola, kolo moyei zinky?

– Ne byi ze ho, shmarovoze, bo ne mayesh za shcho,
V mene dyachok fainyi hlopec, a shmaroviz – ledashcho.

Bo ty lyazesh kolo mene, yak mertva koloda,
Dyachok lyaze kolo mene – sercyu oholoda.

Vyishla, vyishla synya hmara z-za chornoyi hirky,
Vtikav dyachok holyi, bosyi vid chuzoyi zinky.

Yak pochav vin utikaty az pid svoyu shkolu:
– Otvoryaite, hlopci, dveri, bo vze ledve stoyu.

Lipshe bulo doma spaty na syryh polinah,
Niz molodii molodyci na bilyh kolinah.

Lipshe bulo doma spaty na holenkyh doshkah,
Niz molodii molodyci na bilyh podushkah.

Lipshe bulo yisty hirok, hot i nesolenyi,
Niz v chuzoyi molodyci pyrizok mashchenyi.