Vchora bulo lito, lito, a nynky zyma

Vchora bulo lito, lito, a nynky zyma.
Poljubyla shmarovoza, ta ho doma nema.

A shmarovoz namastyv viz, poyihav v dorohu,
A ya bidna, molodeika, hospodarem v domu.

Oi buv ze, buv ia v tim seli dyacheiko hulyashchyi:
– Pryidy, pryidy na vecheryu, budesh hlopec ladnyi.

Oi pryishov ze toi dyacheiko na tu vecheroiku,
Nadnis stokrot shmarovoza z korchmy dodomoiku.

Oi ne ishov ze shmarovoz ia prosto do haty,
No pishov ze mezy koni ia druchka shukaty!

ia na zinku berezovyi ta duze toneikyi,
A na dyachka hrabovyi, ale bo hrubeikyi:

– Dobryi vechir, moya myla, yak ze my sya mayesh,
A yak mene nema doma, z kym ze rozmovlyayesh?

– Oi mii ljubyi shmarovoze, toi raz vybachai ty,
Pershyi raz-yem zaprosyla dyacheika do haty.

– Vybachu ty, moya myla, vybachu, vybachu,
Zasvity-no yasno svichku, nai ya ho zobachu.

Svichka horyt, svichka horyt, horyt ta palaye,
A shmaroviz ia dyacheika za lob vytyahaye.

– Ne byi mene, shmarovoze, nic tobi do toho,
Ya ne zrobyv z tvoiov zinkov ia nichoho zloho.