Oi stoyala na kameni, morhala na mene

Oi stoyala na kameni, morhala na mene:
– Pryidy, pryidy, zvavyi hlopche, zvechora do mene.

Pryidy, pryidy, zvavyi hlopche, zvechora, ne pizno
Ta i posydysh bilya mene, zaky ne zavizno.

Pryidy, pryidy, zvavyi hlopche, ya za tobov hynu,
A ya svoho starenkoho pishlju po kalynu.

Pishov staryi, borodatyi kalynu rubaty,
Ya hlopchynu za ruchynu ta i vvela do haty.

Pohlyanula ya v vikonce, a kalynu vydko:
– Tikai, tikai, zvavyi hlopche, na dorohu shvydko.

Oi hlyanula ya v vikonce – staryi na podvir’yu.
– Holovonko moya bidna, de ya tya podiyu?

Shovayu tya, zvavyi hlopche, pid bilu perynu,
Sama lyazu poverh tebe ta skazu, shcho hynu.

Vviishov staryi, borodatyi z kalynov do haty,
Yak stoyala, ta i tak vpala, pochala stohnaty.

– Oi idy, staryi, borodatyi, pytai meni medu,
Bo ya taka duze hora – holovy ne zvedu.

Pishov staryi, borodatyi, za medom shukaty,
Ya hlopchynu za ruchynu ta i vyvela z haty.

A ya, hlopec molodenkyi, v svoho batka vdavsya,
Nyzom-nyzom popid lozy, v konopli shovavsya.