Harnyi hlopec, harnyi hlopec morhaye na mene

Harnyi hlopec, harnyi hlopec morhaye na mene:
– Pryidy, pryidy, serce moye, v nedilju do mene.

– Oi ne pryidu ya do tebe, boyus cholovika,
Yak popadya, bude byty, vkorotaye vika!

– Pryidy, pryidy, serce moye, v poludnyu hodynu,
A ya svoho starenkoho poshlju po kalynu.

Pishov staryi, pishov brydkyi kalyny lamaty,
A ya svoho mylenkoho vpustyla do haty.

– Bizy, donyu, bizy, donyu, tata vyhlyadaty,
Yak ityme z kalynoyu, davai skorii znaty!

Bizyt donya, bizyt donya ta v doloni pleshche:
– Hulyai, hulyai, matusenko, nema tata yeshche!

Vidsunula kvatyrochku – vin uze blyzenko:
– De z ya tebe zahovayu, ty z moye serdenko?

A ya tebe zahovayu u sebe v kimnati,
Sama lyazu na krovati ta budu stohnaty.

– Bizy, staryi, bizy, staryi, ta vkolupny medu,
Oi shchos meni trudno-nudno, holovy ne zvedu!

Pishov staryi, pishov brydkyi medu kolupaty,
A ya svoho mylenkoho vypustyla z haty.

– Bizy, serce, bizy, mylyi, yaramy, horamy,
A yak tebe zapytayut – hodyv za volamy.

Bizyt staryi, bizyt brydkyi ta v doloni kleple:
– Oi buv ze tut prevrazyi syn, yeshche misto teple!

Harnyi hlopec, harnyi hlopec, u batka udavsya,
Ponad yarom v konopel shovavsya.