Nadvori doshch, a v sinyah kaljuza

Nadvori doshch, a v sinyah kaljuza,
Rozserdylas myla na svoho muza.

Rozserdylas myla na svoho muza,
Lyahla na pich spaty, ta yakby neduza.

A mylyi, sydyuchy, na pich pohlyadaye:
– Chy ty lezysh v zlosti, chy vmyraty mayesh?

Oi ustav mylyi, bere odyahannya.
Pidu ya shukaty mylii pozyvannya.

– Oi ustavai, myla, bo ya prynis medu!
– Oi, bihme, ne vstanu, holivky ne zvedu.

– Oi ustavai, myla, bo ya prynis pyva.
– Oi, bihme, ne vstanu, bolyt v mene spyna.

– Oi ustavai, myla, prynis ya horilky!
– Oi, bihme, ne vstanu, shukai sobi divky!

– Oi ustavai, myla, prynis ya dubynku,
Prynis ya dubynku ta i na tvoyu spynku!

A myla ustala, yak by i ne lezala:
– Pryznayus po pravdi, ya zduru lezala.

Mni nic ne bolilo, ni ruky, ni kosti,
Tilky ya lezala z velykoyi zlosti.