Yak poyihav Savradym u pole oraty

Yak poyihav Savradym u pole oraty,
ioho zinka, Savradymka, u shynok hulyaty.

Hulyala, hulyala, trohy prospalasya,
Navaryla borshchu, kashi, v pole podalasya.

Chodyla, bludyla, myloho shukala:
– Podyvys, Savradym, yaka bila stala!

Yak pryyihav Savradym iz stepu dodomu
Ta i postavyv svoyu zinku na zytnyu solomu.

Hoduvav, hoduvav, poviv napuvaty,
Zapryahaye zinku v pluh ta i yide oraty.

Vypryahaye z pluha, zapryahaye v ralo:
– Hei, cob, moya myla, shche dodomu rano!

A kolo poroha doshchova kaljuza,
Ta i rozserdylasya ta i zinka na muza.

Yak rozserdylasya ta zinka na muza,
Ta i polizla na pich, mov by to neduza.

– Oi ustavai, myla, ya prynis horilky.
– Cur tobi, pek tobi, shukai sobi zinky!

– Oi ustavai, myla, ya prynis dubynu,
Ne tonku, ne tovstu, ta na tvoyu spynu!

A myla ustala, tak yak i ne lezala,
Shche i obnyala Savradyma ta i pociluvala.