Ozenyvsya Kucheryna, a vzyav sobi ljubku

Ozenyvsya Kucheryna, a vzyav sobi ljubku.

Pryspiv:
Hei, hei, hei, hei, a vzyav sobi ljubku.*

I cyuluyet, i myluyet, yak holub holubku.
Oi pishov ze Kucheryna ia v pole oraty,
Yeho zonka, yeho ljubka, do korshmy hulyaty.
Oi idet ze Kucheryna z polya stohnayuchy,
Yeho zonka, yeho ljubka z korshmy hulyayuchy.
– Moya myla zono, ne chyny z ty toho,
Dai ze meni yisty, yesly mayesh choho.
– Koly-m doma bula, varyla-m kapluna,
A to-m bula v misti, budesh tryascyu yisty.
Lyboi, tebe, Kucheryna ta kapusta zdula,
A vze try dni, try nochi, yak pry pyecu bula.
Ot teper ze, Kucheryno, chyny z moyu volju,
A ozmy sy pod boky, skachy predo mnoyu.
A dyvitsya, ljude, shcho ya uchynyla,
Shcho ya svoho Kucherynu skakaty navchyla.
Ot teper ze, Kucheryno, na bidu zostavsya,
Spalyla mu zonka sany, shcho z pyeca spuskavsya,
Serdachyna po kolina, valom podpasavsya.