Chy ty mene, Vasylju, ne znayesh

– Chy ty mene, Vasylju, ne znayesh,
Shcho ty moyu hatynu mynayesh?
Moya hata krai vody, krai vody,
Z vysokoho dereva, lobody.

Chorni ochi, yak teren, yak teren;
Koly z my sya, Vasylju, poberem?
– Mayu v bozi nadiyu, nadiyu,
Poberemsya v nedilju, v nedilju.

– De z ty mene povedesh, povedesh,
Koly haty ne mayesh, ne mayesh?
– Povedu ty v chuzuyu, v chuzuyu,
Zakym svoyu zbuduyu, zbuduyu.

– Budui, budui z lobody, z lobody,
Do chuzoyi ne vody, ne vody:
Chuza hata – ne svoya, ne svoya,
Yak svekruha lyhaya, lyhaya.

– Oi vyrosla sosonka na toku;
Chekai mene, divchyno, do roku.
– Chiba by ya rozumu ne mala,
Shchoby-m tebe do roku chekala?

– Den by-m kosyv, den by-m kosyv, den by-m zav,
Shchoby-m tebe, divchyno, tebe vzyav.
– Ani kosy, ani zny, ani zny,
No navazyvs, to vozmy, to vozmy.

A ty ljubyv Parashku, Parashku,
Z mene chynysh ihrashku, ihrashku.
– Prysyai-bohu ne ljublju, ne ljublju
I ljubyty ne budu, ne budu.

Oi molodci, molodci, molodci,
Skazit moyii divochci, divochci,
Nai ne ljubyt inshoho, inshoho,
Ino mene yednoho, yednoho.

– Oi du, du, du, du, du, du, du, du,
Vrodyla-m sya na bidu, na bidu;
Horshkom vodu nosyty, nosyty,
Solomoyu palyty, palyty.