Cholovik i zinka

My usi vyvchayem zinku,
Shchob yakos yiyi zbahnut,
Ta probyty lobom stinku –
Ce realnishe, mabut.
Ce z yakoho treba loba,
Shchob az synii buv vid hul,
I yaka b ne bula sproba,
V rezultati mayem nul.

Rozumiya vsyu tu marnist,
Cholovik prostyi, yak borshch,
A vona – minlyva hmarnist:
To v nii sonce, to v nii doshch,
Zahadkovo-vypadkova,
Nevlovyma nache rtut,
I zavzdy neodnakova –
Os taka zinocha sut.

Kozen raz vona inaksha,
Kozen raz vona nova,
Vden tverdisha, vnochi m’yaksha.
Synusoidna kryva.
Ce yedyna nasha vtiha,
i, vodnochas, sucilnyi zah,
A tomu u cholovika
Z toho vsoho yide dah.

Ya takoz svoyu vyvchayu,
Pivzyttya razom prozyv,
Ale shchos ne pomichayu,
Shchob hoch trohy zrozumiv.
Ce stvorinnya nezbahnenne,
I persh niz probuvat vyvchat,
Tut potribno, yak na mene,
Akademiyu kinchat.

Ta zyttya mene navchylo,
Shcho robyty ce darma,
Bo nauka tut bezsyla –
V nyh ze z formuly nema.
Toz ne varto i namahatys,
Vse odno, ne zrozumit,
Tut odne – prystosuvatys
I bilya nyh, yak pesyk, zyt.

I my nesemo svoyu sluzbu,
I vymahuyem hvostom,
I ljubov u nas i druzba,
Yak v sobaky iz kotom.
Cholovik dlya nyh zabavka,
A vony – ce pup zemli,
Tilky i chuyesh: "Cyt, ne havkai,
Tvoya kistka na stoli!"

Zinka nas bere do haty,
Yak zruchnu i korysnu rich,
Shchob bulo komu kohaty
i pracyuvaty den i nich.
A tomu ishche do shljubu
Musyt dumat cholovik,
Yak iomu ne vrizat dubu
Bilya nyh za cilyi vik.

Ale i zinci treba znaty,
Shcho take choloviky,
Pered tym yak spozyvaty
Nashi zdibnosti tonki.
My skladnishi za komp’yuter,
Abo inshyi ahrehat,
Nas ne kupysh za valjutu
I ne vizmesh na prokat.

A tomu yim treba vmity
Cholovika berehty:
Hotuvaty, ne svaryty,
Za horilkoyu pity.
Akuratno, oberezno,
Yak dytynku dohlyadat,
Ot todi my, yak nalezno,
Palko, nizno i bezmezno
Obicyayem yih kohat.