Osin

Vidlitayut ptahy u vyrii,
Zovta osin znov torknulas nas.
Obiinyala, vitrom dyhnula,
Pryishov yiyi chas.

Teple lito promainulo,
Ne povernetsya vono uze.
Spohady ti, shcho mynuly,
Pam’yat zbereze.

V holodnyi lystopad nastavyt osin zbroyu,
Boloto, doshch i hrad hanyatymut za mnoyu.
Nebo puste sire vysne nad zemleyu,
Osin vze pryishla i ya budu z neyu.

Pomiz mokroyi travy bachu ya kvity
Harni i myli, mov malenki dity.
Ta, na zal, ziv’yaly vony zovsim.
Chodyt osin. Zovsim zovta osin.

V skroni dyhaye viter,
B’yetsya holodnym doshchem.
Ziv’yali vid holodu kvity
Nakryyu ya plashchem...