Moya kohana

Namovchaly meni hory,
Nasheptaly meni kvity,
Nadzvenily vodohrayi
Pisnyu pro kohanu!

Nache vechir v neyi brovy,
Nache nichka v neyi kosy,
Ochi, niby ranok.
De vona, pytayu –
Ta nihto ne znaye,
Chy ne hoche movyt meni.

A yak promin svitankovyi
Zapalyv rosu na vitah
Na krutii hirskii stezyni
Ya zustriv kohanu.

Nache vechir v neyi brovy,
Nache nichka v neyi kosy,
Ochi, niby ranok.
Chom ze ne pytayu?
Chom zastyh? – Ne znayu,
De slova podilys moyi?..

I todi huknuly hory,
Zadzvenily dyvo kvity,
Zashumily vodohrayi:
Ce z tvoya kohana!

Nache vechir v neyi brovy,
Nache nichka v neyi kosy,
Ochi, niby ranok.
Tilky vodohrayi,
Tilky hory znayut,
Yak ljubov rozkvitla moya.

Nache vechir v neyi brovy,
Nache nichka v neyi kosy,
Ochi, niby ranok. (ves kuplet – 2)

Nache vechir brovy,
Nache nichka kosy,
Ochi, niby ranok.

Nache vechir v neyi brovy,
Nache nichka v neyi kosy,
Ochi, niby ranok! (2)