Hnom

Vse ya znayu, koly ya pomru
Stanu hnomom v atlasnim zyleti,
Po meni bude hnom’yachyi trud
Zolotyt na servizah bukety.
Ne heroi, ne prorok, ne mudrec,
Shcho ya vmiyu? Smiyatys i plakat.
Plomenityme mii kapturec
Miz bokaliv, mov kvitochka maku.
Ya ljubytymu cukor i kmyn,
Malynovyi liker i hostynci,
Sered dovhoyi mamy-zymy
Budu spat v porcelyanovii skrynci.

Ya navchusya horoshyh maner,
V porcelyanovyh dam delikatnyh,
Zavedu sobi trostku i lornet,
A takoz cvirkuna-muzykanta.
I z markizom zihrayu v piket,
A z markizoyu vyvchu duetyk,
I tyhenko poskarzus valetu,
Shcho bezsmertya moye zalehke.

I stolittya, i druhe, i tretye,
V chas, koly za vikonechkom snih
U starenkim kartatim zyleti
Budu zyty na radist poetam
I malyatam kazky bubonit.
O, ne plachte, zyvi, po meni...