Navchy mene, Boze

Navchy mene, Boze, yak zyty u sviti,
Navchy obmynaty teneta i siti,
Na shcho opyratys i chym dorozyty,
Navchy mene, Boze, navchy mene zyty!

Pylnui mene, Boze, kriz chorniyi hmary,
Ty znayesh, koly potrebuyu ya kary,
Na mene i hniv, i ljubov svoyu vylyi,
Karai mene, Boze, karai i pomylui!

Navchy sumnivatys u tomu, shcho vmiyu,
I tilky na Tebe plekaty nadiyu.
U sobi shylytys, soboyu skorytys,
A v Tobi pidnyatys, Toboyu zorytys.

Prozyabala ya vsya, yak osyka zymoyu,
Ta raptom nadiya, nadiya zi mnoyu,
I shcho ya ne roblju, i shcho ya ne diyu,–
Vse dyakuyu, Boze, Tobi za nadiyu!

V znedolene serce struni odynokii
Poshly, Boze, rymu na noti vysokii.
Ne kyn mene, Boze, yak zlamanu hilku,
A sprobui zrobyty dlya psalmiv sopilku!

Ne kyn mene, Boze, z hrihom i bidoyu,
Omyi mene, Boze, svyatoyu vodoyu.
Nehai cherez terny prolyaze doroha
Do Tebe, do Tebe, do vichnoho Boha!