Andzelina

Pryvityk, kohana moya Andzelino!
Davno ne pysav tobi. Vybach, yedyna –
ne mih nashkrebty svoyih krovnyh na marku.
Nu yak v tebe spravy? V Ameryci zarko?

Ne padayut bilshe na vas samoloty?
U nas, v Ukrayini, ta sami turboty:
zadovbala ridna vlada, prezydent, kabmin, nardepy;
shche i "Karpaty znov prohraly. Os taka oto halepa.

Ta ne vse vze tak pohano – v mene druzi ta robota.
Vse mohlo by buty dobre, ta zaharyuye bykota.
Ot nedavno perestrily mene dovbani skinhedy,
daly kopnya i nakazaly, shchob zistryh nehaino dredy.

Ya poslav usih yih nahui, zarobyv shche raz po pyci...
Nu yaka yim, blin, riznycya – chy patlatyi ya, chy lysyi!
Plachu tyho i dyvljus na ukrayinske sire nebo.
Durnyam cym ne zrozumity, Andzelino, ce z dlya tebe!

Andzelina!

A po yashchyku nedavno ya pobachyv tvoyu pyku.
Boze, ya tebe kohayu! I svoyu ljubov velyku
donesty tobi tak hochu. Os pobachysh, ya pryyidu,
Peretnu usi kordony (yakshcho treba – i Antarktydu),

pryvezu tobi hostynciv – banku sala, plyashku vodky,
iz Banderoyu futbolku ta svoyi veseli fotky;
Rozkopayemo hrobnycyu, vyp’yem zovsim nebahato.
Vsya Ameryka pochuye – v Andzeliny Dzouli svyato!

Peredai vitannya "Kornu", bud shchaslyva ta zdorova,
do pobachennya, kohana! Pidpys – tvii Yurko zi Lvova.

Andzelina!