Atrybuty ljudskoyi svidomosti

Tyhym shelestom tliyut zori
V tonkim sni ziv’yaloho sadu,
Dyryhentska palychka tyshi –
Syhareta v rukah neznaiomky.

Ne kazit, shcho my bachymos vpershe –
My znaiomi vze cilu vichnist,
Ale nas na Zemli milyardy,
Tak neprosto bulo zustritys.

Ya ljublju vas, yak svoyu samotnist –
Povernitsya do mene spynoyu,
Svoyim volossyam zav’yazit meni ochi,
Ne vpuskaite v moyu dushu svitla.

Pohovorym bez imen, bez ponyat,
Atrybutiv ljudskoyi svidomosti –
Nashi dushi tak davno buly
Piskom v hodynnyku ljudskyh strazdan.

Vybachte, smert ne maye prykras,
Nemaye ryfm u slovah poeta,
Nemaye soncya u vashyh ochah,
I u moyih ne bulo nikoly...

Tak ves pisok peresypavsya vnyz –
Znachyt, my budemo razom naviky.
Serce bez sercya, dusha bez dushi,
Yak dym bez vohnyu,
Blukatymem zavzdy...