Cyharka

Tak pryhodyt nezdano. Niby trisk u susidnii kimnati.
Nadlomylosya shchos nevidome i bezsyle do shchemu.
Ty – zdryhayeshsya v sni. Ty – probudzenyi krykom lunatyk,
Shcho u bezvist letyt odynoko, samotno-nikchemnyi...

Tak rukamy lopochesh i hytayeshsya v takt z zaklynannyamy;
Pidbyrayuchy zalyshky sniv z-pid vohnennoho svystu shasi.
Tilky pizno uze i ochyma sumnymy i proshchalnymy,
Obertayetsya kulya vse shvydshe navkolo svoyeyi osi.

Tak pryhodyt nezdano. Iz zatysnutym v horli movchannyam.
Ty ne zmozesh skazaty ni slova: ni "tak", ni "proshchai", ni "navik".
Sribno-bilyi storoz pocilunkom svoyim porcelyanovym,
Vidhanyatyme hmary-strahy vid zishchulenyh micno povik.

Vin rozkuryt cyharku nichnoho i zahryploho holosu,
Yak molochni husti tumany na rukah zanesut na svitanni.
I nareshti, nareshti, pryhylyt sumnu svoyu holovu
Zaspokoyene Sonmo tremtlyve, v solodkim rydanni...