Oi Moroze, Morozenku

Oi Moroze, Morozenku,
Oi da ty slavnyi kozache!
Za toboyu, Morozenku,
Vsya Vkrayina plache!

Oi ne tak ze Ukrayina,
Yak te horde viisko.
Zaplakala Morozyha,
Iduchy na misto.

"Oi ne plach ze, Morozyho,
Ne plach, ne zurysya;
Pidy z namy, kozakamy,
Med-vyna napyisya!"

"Chohos meni, kozachenky,
Med-vyno ne p’yetsya:
Des mii syn Morozenko
Z tataramy b’yetsya!"

Iz-za hory, iz-za kruchi
Udale viisko vystupaye,
Poperedu Morozenko
Syvym konem vyhravaye.

Ta shylyv ze holivonku
Syvu konyu az na hryvu,
Ta i rozpustyv chorni kudri
Syvu konyu do kopytiv.

To z ne hrim v stepu horhoche,
To z ne hmara svit zakryla –
To z tatar velyka syla
Kozachenkiv obstupyla.

Bylys zranku kozachenky
Do nochi hluhoyi,
Kozakiv lyahlo chymalo,
A tatar – utroye.

Ni odyn kozak ne zdavsya
Zyvym u nevolju:
Polyahly vsi,
Ne vernuvsya ni odyn dodomu.

Ne vernuvsya i Morozenko,
Holova zavzyata,–
Zamuchyly molodoho
Vorohy proklyati!

Vony z ioho ne strilyaly
i na cheti ne rubaly;
Tilky z ioho molodoho
Zyvcem serce vyryvaly.

Vzyaly ioho, postavyly
Na Savur-mohylu:
"Dyvys teper, Morozenku,
Na svoyu Vkrayinu!"