Ya buv hlopec otakyi, svoye zyttya vazyv

Ya buv hlopec otakyi, svoye zyttya vazyv,
Ya shchovecherynky popid haty lazyv.
Raz vzyav buchok pid pahu, sam ne znayu, de idu,
Idu do chuzoyi, bo ne mayu svoyi.

Pryspiv:
Oi bidni-bi daky
Vsi molodi parubky,
Bo divchat ne mayut svyh,
Ot i hodyat do chuzyh.

Ot pryhodzu pid vikno, stoyu ta i dumayu,
Stoyu ta i dumayu, shcho robyty mayu.
Oi chy shybku vytyahaty, oi chy dveri vidhylyaty,
Dveri vidhylyaty ta i ity do haty.

Ya v vikno sya podyvyv, tyho dveri vidhylyv,
Ta i prosto do haty zaishov, mylyi brate.
Chtos sya z lavok izhopyv, ta i za barky m’ya vhopyv,
Ya ho buchkom hrusnuv, po holovi lusnuv.

Vzyav vin holovu rukamy, zadribotiv nizenkamy,
Klyche na pidmohu zinochku nebohu:
– Molodyce, ne lezy, bo yakes tut lyho ye,
Treba zasvityty, z haty ne pustyty.

Ta hiba z ya b durnyi buv, shchob doty chekaty,
Vzyav ya buchok v ruky ta davai tikaty.
Yak pochaly psamy hnaty, koshturamy dohanyaty,
Yakby izlovyly, bihme, buly b vbyly.

Ot pryishov ya dodomonku, zaliz sobi v solomonku,
Lezu ta i dumayu – kepskyi rozum mayu.
Treba plotiv ne lomyty, staryh sobak ne draznyty,
Treba sya zenyty, chuzyh ne ljubyty.