Oi ne stii, berezo, ne stii krai dorohy

Oi ne stii, berezo, ne stii krai dorohy,
Bo tebe, berezo, hto ne ide, lamaye.

Bo tebe, berezo, hto ne ide, lamaye.
Hore tomu zyty, shcho zinky ne maye.

A shche tomu hirshe, shcho sveyi ne ljubyt,
Do chuzoyi hodyt, z sveyu ne hovoryt.

Do chuzoyi hodyt, z sveyu ne hovoryt,
Do chuzoyi kreshe, a na svoyu breshe.

Uze den bilenkyi, pryishov mii mylenkyi,
Pryishov do kimnaty i lyahaye spaty.

Pryishov do kimnaty i lyahaye spaty,
Do stiny ochyma, do mene plechyma.

– Obernys, mylenkyi, holube syvenkyi,
Chobitky rozzuyu, v lychko pociluyu.

– Ustupys, pohana, ustupys, neharna,
Bo ye v mene myla krashcha, chornobryva.

– Nehai v tebe bude dvadcyat i chotyry,
Ale ya naipersha mezy vsima nymy.

– Skazy meni, zono, skazy, prepohana,
De z ty, prepohana, starshynstva nabrala?

– A u chystim poli cerkvycya stoyala,
Tam ya, choloviche, z toboyu shljub brala.

Prysyahala Bohu, prysyahala spasu,
Prysyahala spasu i tobi, svynopasu.

Prysyahala revne verbi zelenenkii,
Verbi zelenenkii i tobi, durnenkyi.