Sered tinei

Ya idu sered tinei vsima zabutyh,
Tinei tyh korabliv, shcho potonuly,
Kapitany davnih chasiv na chest usih koroliv,
Znov vedut svoyi korabli u poshuk raiskyh krayiv – z im’yam Boha.

Ya rozkynuv kryla ta zirvavs u prirvu,
U pohmuru osin, kriz holodnu zlyvu,
A znesyli kryla ne pidnyaly tila,
Ta ne stalos dyvo – znovu vpav u prirvu.

Ya idu sered tinei, mov somnambula.
Viiska vbytyh soldat, vsima zabutyh.
Mirnyi ruh znivechenyh til, pohlyad mertvyh ochei,
Brudne pir’ya zlamanyh kryl, dzvin irzavyh mechei – viisko Boha.

Ya zirvavs u prirvu, ta rozkynuv kryla.
Kriz holodnu zlyvu ya zletiv u nebo.
Ya spivayu pisnyu pro daleki zori.
Ya lechu do Boha, ya lechu do domu.

Ya idu sered ruyin davnoho horya.
Do bezkrayih pustel mertvoho morya.
Chorni ikla spalennyh mist – tin mohutnih krayin.
Ta provallya bratnih mohyl bezimennyh cariv – ditei Boha.

Ya zapljushchyv ochi ta rozkynuv kryla.
Roztulyvshy hmary, ya distavsya neba.
Ya zbyrayu zori u svoyi doloni,
Ya torkayus soncya, rozmovlyayu z Bohom.

Roztulyvshy hmary, ya distavsya neba,
Ya zbyrayu zori u svoyi doloni.
Ya torkayus soncya, rozmovlyayu z Bohom,
Ya, nareshti, doletiv...