Ta buv sobi staryi, sidyi

Ta buv sobi staryi, sidyi,
Na prizvyshche Chalyi,
Ta i vykohav sobi syna Savu,
Oi lyashenkam na slavu.

Ne shotiv ze toi pan Sava
Kozakam sluzyty,
Poklonyvsya, oi, velmoznii shlyahti,
Pishov v Polshchu panom zyty.

Zahotiv ze panok Sava
Slavy zaluchyty,
Stav vin svoyih brativ-zaporozciv
Ta po stepah lovyty.

Koshovyi nash sidohlavyi
Po kozakah tuzyt:
– Oi hto zlovyt Savu-yanychara,
Slavu dobru vin zasluzyt.

Nash otaman kaze:
– Hnatku, yak Savu ne zlovysh,
Sam za noho, oi ty, batkiv synu,
Holovoyu nalozysh.

Sydyt Sava kolo stolu,
Dribni lysty pyshe,
A Savyha krasna, molodaya
Dytynu kolyshe.

Oi skinchyvshy dribni lysty,
Ta i spatonky lyaze,
A htos iomu hrizno pid vikoncem:
– Hei, dobryi vechir! – kaze.

– Zdorov, zdorov, pane Savo,
Zdorov, yak sya mayesh,
Oi zdaleka pryishly do tya hosti,
Chom ze ty yih ne vitayesh?

Yak kynetsya panok Sava
Do yasnoyi zbroyi.
– Ei, ni,– kazut,– postii, Savo,
Tyho: to tobi ne v poli.

Yak kynetsya panok Sava
Do yasnoho mecha,
Odletila holova chubata
Az vid samoho plecha.

– Oce tobi, pane Savo,
Sukni-adamashky,
Shcho nazyv ty, io prevrazyi synu,
Iz shlyaheckoyi lasky.