Idealnyi zlochyn

Moze ce lysh son, shcho
snytsya Ta navkolo temna v’yaznycya.
Obrysy vtrachayut lycya,
Chas nenache znovu zupynyvsya.
Sered teroru nema dorohy vhoru,
Vsi my aktory i shche vchora roli rozpysala dolya.
Promynayut dni, promynayut nochi
Ya dyvljus ta ne bachat ochi,
Chas vidtochuye idealnyi zlochyn
V hustyi otruty rozchyn.
Dni ci, mov po nytci, vidlitayut v nebo, nache ptyci
Nyci ljudy ne cinuyut ce, formuyutsya v ruyiny ci.
Potraplyayut pid prycil,
Peretvoryuyutsya v pyl, ulamky syl.
Zapovnyuyut probil navpil
Rozbyvayut, styrayut.
Vsi dumky vedut do suti,
Ale yih tak vazko zbahnuty,
Koly stoyish v hluhomu kuti,
Bo naihirshyi zlochyn koyish ty!

Pryspiv:
Kriz temni hmary, rozzenu vsi chary.
Dokladu usih zusyl, shchoby vluchyty u cil.
Sered tumanu u misci obmanu,
Na perehresti pravdy i brehni
Zablukaly my u cii hri...

Koly v poroznomu zali lunayut zvuky ziv’yali,
A v orkestrovii yami zalyshayutsya lysh ti, hto zaivi
Violonchel pochynaye partiyu mono v hami,
Mi minor ruinuye ce kolo, lyshayetsya tilky fon.
Nevdali buly bytvy, nezdobuti buly peremohy vidtodi,
Trymayuchysya mody sud pozbavyv holovnoyi roli i ne dav svobody.
Zlochyn chy zakon, pravda chy brehnya ruinuyetsya dumkamy
Vse, na zal, ne son ce, ale takoz ne zyttya.

Pryspiv

Moya yedyna zbroya,
Shlyah, yakym idu z toboyu
Ne vertayuchys nazad,
Prolitayu iskroyu.
I za stinoyu chuyu kroky, shcho styhayut
My zyvemo, doky pam’yatayut nas
Poky syly ne zhasly, obhodzu vsi pastky,
I zalyshayuchy pozadu vsi neharazdy.
Zdayetsya, shchos vseredyni ruinuye osnovnu lanku
Ta yakshcho ce son rozbudy na svitanku.

Pryspiv