Tumany, tumany

Sydyt na mohyli divcha rokiv visim,
Sydyt i rydaye, i mamu zove.
Tumany, tumany, a de z moya mama?
Chomu z moya mama dodomu ne ide?

Dva roky ya mala, yak ty pomyrala,
Z tyh pir na mohylu ya noshu kvitky.
Z tyh pir mene, mamo, nihto ne holubyt,
Nihto ne ciluye tak nizno, yak ty!

Tumany hulyayut, tumany smiyutsya,
Ta vsi vony chuyut divochi slova.
Tumany, tumany, zabraly vy mamu,
Zabraly vy mamu, vizmit i mene!

A roky mynayut, prohodyat strazdannya
I horyu syritky pryhodyt kinec.
Oh, mamo! Ty, mamo, pryidy ty, yedyna!
Zalozysh na donyu vesilnyi vinec.

Pryishla na mohylu z svoyim narechenym,
Obnyala mohylu i stala rydat.
– Oh, mamo z, ty, mamo! Skazy, dorohenka,
Yak mozna bez tebe do stolu sidat...

Divchyna plakala, divchyna rydala,
Bo shchastya u neyi ne bulo v zytti.
Za viknamy viter, shumily tumany,
Ziv’yala troyanda u neyi v ruci.