Zabuti stepy

Stii, mii konyu, stii
Ya perehreshchusya, vklonyusya zemli svyatii
Hrii, Yarylo, hrii,
Prorostai, kolosysya, pshenyce, zrii
Stan, mii konyu, stan
Shcho za chorni hvosty viter v nebo zviv.
V cyu ranishnyu ran
Ce ne zapah pechenyh hlibiv...

Ce smert, ya yiyi vpiznayu,
Ce vona tancyuvala na momu podvir’yi
Stoyu, na porozi batkiv
Rozkolotyi navpil u viri i nevir’yi.

Ce vohon,
Zabyraye
Svoyu danynu.

Bil, nesterpnyi bil
Obiimaye yestvo i styskaye shablyamy muk.
Znov cilytsya v cil
V neprykryti tyly vsih moyih holyh spyn.
Krov, po zemli krov
Kruhom vid shyrokyh shlyahiv do vuzkyh stezyn.
Ni slova ne mov!

V chim povynen ya, Boze, skazy...

Ce ya, tvii zahublenyi syn
Chovayusya v temryavi vid pokarannya
Ce ya, tvii zahublenyi syn
Strazdayuchyi vid ne ljubovi i ne neznannya.

Ce vohon,
Zabyraye
Svoyu danynu.

Strah, hai zhyne strah
Odynadcyata zapovid Boza: "Ne biisya!"
Syn neba nash dah i klyche zemlya
Chody, synku, zihriisya.

Ta vse yakos ne tak
Znyshcheno traven, porubano
Vsi shlyahy vorottya
Nas chekayut zabuti stepy...