Balada

Chasom yak stysne podyhom hrudy
Zatyahne shvorku nimoyu rukoyu:
"Vse v tebe bude: dim i ljubov,
Tilky nikoly ne bude spokoyu!"

Karmichnyi vyrok za myttyevu slabist
Vrizetsya v dushu bolem narodu
Rvetsya na volju, rvetsya iz tila,
V dal, u bezmeznu pohybel-svobodu.

Ne zmyty krov’yu, ani slozamy
Zyvymy virshamy ne zamolyty
Ne vyrubaty sokyramy
Bahatstvom-daramy ne zaduryty.

Hartovanyi smertyu, vazchyi z vikamy
Molodi dushi zater do dir,
Niyaki ljudy – sto chortiv z vamy!
Hei, hlopci z lisu, spuskaitesya z hir!

Pidemo, pidem. Ta i pohulyayem
Chervonoho pivnya pustym nad dahom
Zavede pisnyu, a my yiyi znayem
Baiduzi ochi obiime zahom.

– Hei, hlopci z lisu! U vidpovid – tysha
Tila lyahly v zemlju, dushi zletily
Znov stysne hrudy, spasinnya v poetah
Bo Chorni hory osyrotily.

Vichnist nadast slovam ohoronu
Zavtrashnya slava inshyh zihriye
Ya znayu my vyzyvem kriz zaboronu
I zberezene sim’ya znovu posiyem.

Ya znayu my vyzyvem, zmovknit trembity
Zalizne terpinnya nikoly ne trisne
I koly prapor chesti vizmut nashi dity
Radisno i svyato narodytsya pisnya.