Oi zeny, zeny

Oi zeny, zeny, povidzte ze mi,
Koly ya sya zenyc mam?
O svyatim Yani, kotra rano vstaye,–
Na totu ya dyaku mam.

Oi zeny, zeny, povidzte ze mi,
Koly ya sya zenyc mam?
O svyatim duhu, kotra v kozuhu,
Na totu ya dyaku mam.

A nyze mlyna husta verbyna,
Treba by yu vyrubac,
Spodobalo mi sya divcha u susida,
Ale mi yu ne hcut dac.

A z hory, z hory drazkom sya kuryt
Za syvyma volkamy,
Oblap, Yanychku, svoyu Hanychku
Obydvoma ruchkamy.

Ya by yei obnyav, ya by yei postyskav.
Ona by sya hnivala,
Bo ona ye pyshna, za mya by ne pishla,
Hanbu by mi zrobyla.

Ozenyv lem sya, ne pryzryv lem sya,
Teper sya mi ne zdaye,
Na kryvo hodyt i h’vechir drymle,
Yshchy kryvyi nis maye.

Oi ne splju, ne splju, lem sobi myshlju,
Ze staroho muza mam,
Nevesty mlady, daite ze mi rady,
Chym ze ya ho strovyc mam?

Ydy do lisa, nakopai korinya,
Toho sya mu napyc dai,
A yak toho vkusyt, zaraz vmerty musyt,
Ta i zostanesh slebodna.