Chyya to hatyna

Chyya to hatyna, shcho ye pry dolyni,
Chyya to divchyna shyye na mashyni?

Mashyna tyrkoche, a shyty ne hoche,
Divchynonka plache: vernysya, kozache!

Ya sya ne vertayu, bo ne mayu choho,
Lyshyv ya divchynu dlya hlopcya chuzoho.

A moya divchyna sama zyto v’yaze,
Koho virno ljubyt, nikomu ne skaze.

Koho virno ljubyt, virno i virnenko,
Prynesy mi krylce, syva zozulenko.

Ne taya zozulya, a ridnaya maty,
Vypravyla syna na viinu strilyaty.

Idy, synu, idy, ta i ne obavlyaisya,
Za rik, za pivtora dodomu vertaisya.

Oi mynaye rochok, oi mynaye druhyi,
Ide mii synochok, ide mii syn ljubyi.

Chy ty mamcyu rada, shcho nas ide dvoye,
Shcho nas ide dvoye na podvir’ya tvoye?

Tobi-m, synu, rada, bo-s moya dytyna,
Nevisti-m ne rada, bo chuza-chuzyna.

Pishla do pyvnyci, vzyala dvi shklyanyci,
Vzyala dvi shklyanyci, pishla do pyvnyci.

Synovy nalyala medu solodkoho,
Nevistci nalyala luhunya hirkoho.

Pyla myla, pyla, z muzom sya dilyla,
A yak sya napyla, ta sya pohylyla.

Oi znala ty, mamcyu, yak nas prynymaty,
Tilko yes ne znala, yak nas pohovaty.

Syna pohovala pomiz yavoramy,
A chuzu-chuzynu pomiz horonkamy.

Na syni sadyla yavir zelenenkyi,
Na chuzii-chuzyni berezu bilenku.

Rosny, berezonko, vysoko, shyroko
I svoho myloho pryhylyai do boku!