Yuz mynuly m’yasnychenky

Yuz mynuly m’yasnychenky, v cilim seli tyho,
Husli, basy zanimily, muzykantim lyho.

A neborak pan starosta na hrudy zahrypnuv,
Lezyt bidak u kocherhah, yshchy nych ne hlypnuv.

A svashenka pokashljuye, ne vyrve z nyei slova,
Lem vse sidat na prypecok, bolyt yei holova.

Shkoda, boze, tyh m’yasnychok,– tyho sobi murchyt,
Ne ye paljunky v komori, po brisi yi hurchyt.

A druzbove posmutnily, hochesya yim spaty;
Chto ze bude za tya, druzbo, vesilya trymaty?

Divchatonka posmutnily, mynatsya yih dolya,
I solodkaya nadiya, osinnaya volya.

Ne zuritsya, divchatonka, divoctvo tak, yak tin,
Pryde, pryde i na vas chas pid zelenu osin.

Lipshe v liti zenytysya, yak v zymi studenii,
Lipshe boso poskakaty po travi zelenii.

Zarodyt boh pshenychenku i proso, i vyno,
Bude kasha i perohy,– dobra to hostyna.