Yak ya yshov poza humen

Yak ya yshov poza humen, yshchy ne byv den,
Strityv ya tam svoyu mylu,
Yak polola len.

Hei-ze, hei-ze, mylyi boze, mala-s moya byc!
Shto z ty po mi, mii mylenkyi,
Ked ne znam robyc?

A chy tota ne robota, shto ty polesh len?
Ledvo z mene mamusenka
Vyvela mya v len.

A stoyit tam berezyna pred nashy vraty,
Navchu ya tya, moya myla,
Vsyakoi roboty.

Yshchy ne mash, mii mylenkyi, ne mash do mya nych,
A yuz sya mya obicyuyesh
Berezynom byc.

Ne hochu tya, moya myla, brudny nohy mash!
A ya tebe, mylyi, ne hcu,
Bo ty v karty hrash!.

A pidu ya do Dunayu, umyyu nohy,
A ty prohrav dva tysyachy,
Budesh ubohyi.

A u mene dva tysyachy byly – ne byly,
Ty holovy ne chesala
Shtyri nedili.

Ne dozerai, mii mylenkyi, moioi holovy,
Lem zaprihai shtyri voly,
Ydyi do vdovy!

Ne hochu ya zadnoi vdovy, ni nevistyci,
Bo-m poljubyv tebe divcha
V toty m’yasnyci.

A u Lvovi, pry Lyemberku, maljuvanyi dvir,
A v tim dvori kamenycya,
Osidlanyi kin.

Pid tym konom bila nozka, sribna pidkova,
Kotra divka mya poljubyt,
Ta bude moya!