Svit

Koly upade tin na porozi zmin, oto bude faino,
Todi nastane den, toi velykyi den, svitlo
nadzvychaine.
Tai zaviye dym, zalunaye dzvin, onimiye tilo.
Todi komu litat, a komu chekat, komu u pidpillya.

Yaseni-syny syni voseny stanut vdali nevblahanni.
Yahoda-bida vyteche voda, dolya tvoya nedoladna.
Pryletyt heruvym, vizme tebe vin u prozori kryla.
Zlyvy i slova, slozy i dila, i tebe nema – to viter
v poli viye.

Potim pryidut byky, katy i menty, hady beznadiini,
Yashchury-shchury, vory-vorohy, kolorovi komerciini.
Budut ponukat, shtrykat i smoktat, ale ty ne biisya,
Bo tebe nema, vze tebe nema, ty – ne ty, a v nebi
synomu synycya.

Raky i roky, kroky i kruky sunut po nozi, po dushi.
A chomu ne my, a chomu ne ty, vyyem dyki netyamushchi.
Viko hluharya, slozy omulya, vyidy ya navchu litaty.
Budesh ty litat, mov u nebi Shatl, budesh ty ne ty, a
v nebi rysa.

Svit maryt.
You look around!