Rozmova z Mahatmoyu

Ledve ishov pylnym shlyahom,
Dyvljus, sydyt staryi Mahatma.
Pidiishov ta kazu take
Ya iomu:

"Dobryi den, staryi Mahatmo.
Chai tvii mohutnii duh zyve lahidno
Bilya zavodiv Vsesvitu".

Vin meni.

Vidpoviv take, shcho ya malo shcho zrozumiv.
Chy, moze, vin spav, chy, moze, vin rozmovlyav iz zirkamy,
Chy rozmovlyav zi mnoyu movoyu ptahiv abo travy?

Ya iomu:

"Skazy me-me-meni, Vchytelju,
Dvi krasy Svitu: Misyac ta Sonce
Mayut inkoly zustrichi? Chy?"

Vin meni.

Podaruvav taku usmishku, takyi strum dobra,
Shcho navkruhy zaspivaly ptahy,
A v dushi moyii nache hryanuv kazkovyi hor
Smarahdovyh cvirkuniv ta polotu zolotyh bdzil.

Ya iomu:

"Hura!
A skazy me-meni, dzerelo dobra,
Chto pershyi vyide do Zahmarenoyi Bramy,
Slavetnyi chynovnyk, chesnyi sim’yanyn
Abo shchyryi hospodar?"
Otake spytav ya ioho.

Vin mene.

Vin mene, taky, vbyv hlybynoyu vidpovidi,
Shcho ya ne mih dyhaty, ne mih vidchuvaty nih,
Ne mih pochuty techiyi Hanha, ne mih dyvytys u vichi Huri
Ta i ne mih bilsh stoyaty i rozmovlyaty.
Obernuvs ta i pishov sobi pylnym shlyahom.

Mudryi Mahatmo!
Chai budut vichni tvoyi slova,
Shcho vidnovljuyut dushu.