Karmen

U dalnii storoni,
De chornyi ptah ne prolitav,
De misyac zemlju osyavav,
Tam ya blukav.

De chorne derevo stoyalo
Bez lystiv, bez zyttya.
Kazalo serce,
Shcho znaity tebe ya mushu.

Ochei-nochei tvoyih bezmezna dal,
Ya tanu v nii, ale ty – vilna, vilna.
Volossya-vitry v’yut, rika v bezodnyu llye,
Povtoryuye luna darma: "Ty – vilna, vilna,
nepostiina".

To ya blukav,
To klopotu ne mav.
To, chasom, hirkyi
Buvaye pohid.
Ale ty – tam, zvisno,
Bazana – tam.
Konyechno, tam, tam.
Ya viryu, vstrinu nepokirnu.