Knyzkovyi hrobak

V dytynstvi mene ne ljubyv nihto!
Koly vsi hodyly v kurtkah, ya nosyv palto.
Usim davaly v shkolu hroshi ta pyrizky,
A ya tahav z soboyu zarozumni knyzky.
Na shkilnii dyskoteci vsi rozbyvalysya na pary,
Tilky ya ne rozbyvavsya, bo nosyv okulyary.
Zartuvav, yak makitra, tancyuvav, yak polino –
Ruky smykalys nezhrabno, ne zhynalysya kolina.
Ya pidhodyv do divchat – vony zavzdy vtikaly!
Chlopci byly, yak hotily, ta yim coho bulo malo!
Pomiz mnoyu ta ljudmy bula prokopana meza –
Nihto zi mnoyu ne druzyv, nihto mene ne povazav.
Skazit hoch odne pryyemne slovo meni!
Ya pytayu – ya horoshyi? Vsi vidpovidayut – ni!
Ya pytayu – ya pohanyi? Vsi vidpovidayut – tak!
Znachyt ya – potenciinyi seksualnyi maniyak!

Pryspiv:
Kozen knyzkovyi hrobak –
Potenciinyi maniyak!

I tilky na urokah sytuaciya minyalas –
Mene raptom vsi ljubyly, vsi do mene posmihalys!
Ya rozv’yazuvav zavdannya, ya pidkazuvav, shcho znav.
V mene spysuvaly vsi, bo ya ce koznomu davav.
Ta za rozkladom lunaye na perervu dzvinok,
Vse – zakinchylas nauka, vse – zakinchyvsya urok!
I ya znovu ne potriben, ya i znovu vsim hydkyi!
Ya zapytuvav u mamy – nu chomu ya takyi?
Hovoryla meni mama: holovne v zytti – znannya!
Nu i nehai ya trohy dykyi, nu i nehai ya rozmaznya!
I vidkryla po-sekretu meni istynu prostu –
Ya zminyu usyu planetu, hai-no trohy pidrostu!
Ya pidris, ta ne zbulysya harni mriyi moyi –
Sydzu na mizernii zarplati v napivzyvomu NDI.
Ya ne stav velykym vchenym, ne zminyv usyu planetu,
Zate ya duze dobre znayu haryachi saity Internetu!

Pryspiv