Smert Ahasfera

Vin tak dovho bludyv, shcho v kinci prybludyvsya do rayu,
Vidshukav u parkani yakus nepomitnu diru,
I prylih pid kushchem, i vsmihnuvsya: "Lybon, pomyrayu...
A cikavo, shcho bude, koly ya i spravdi pomru?.."

Z tym sobi i zadrimav, zahornuvshys v blahenku shynelju,
Na dva rozmiry bilshu, podertu, z chuzoho plecha,
I prysnylos iomu, shcho letyt vzdovz yakohos tunelju
Do nesterpnoho svitla Toho, Chto v kinci zustricha.

Vin ioho i ne vpiznav – bo i zvidky z bulo pam’yataty
Vsih, koho popry vikna vela prokuratorska rat...
Ale tam, v tomu syaivi, bula shche ta zmuchena Maty,
Posmihnulas Vona: "Ty stomyvsya, Ahasfere, – syad..."

I kolina naraz pidlomyla nebachena vtoma,
I odvichnyi udav znyav iz horla obiimy kilec...
A Vona shepotila: "Spochyn. Ty teper uze vdoma."
Vin macnuv – i vpiznav pid soboyu svii klyatyi stilec.