Transliteration
Menu
Vechir-myslyvec
Pidstrelene sonce
Nese u siromu yahdtashi.
Tyahnutsya hmary – skryvavleni kryla –
Po travah,
Po obriyu,
Po dushi...
Uze suteniye.
Tuman kalamutno
Klubochytsya v synih yarah...
V taki hvylyny
Mandrivnykam smutno.
Zdayetsya dalekym shlyah.
I rosy holodni.
I vtoma nesterpna.
I stezka v selo ne pryama.
I plechi vid noshi nailehshoyi terpnut.
I na nich prytulku nema.
Zavodyt v selo stepova doroha.
Ni krayu yii, ni mezi.
Nad neyu – tyny, perelazy, porohy.
Ta vse chuzi i chuzi.
Ide Mandrivnyk.
Ide, obmynaye...
I raptom spynyvsya yak stii.
U noho nichoho svoho nemaye.
Ta vin uze i sam ne svii.
Ishov, ne spitknuvsya, po cilomu svitu,
Ta i tut ne spitknetsya, achei...
Stoyit molodycya,
Yak tyhe lito,
Ne zvodyt z noho ochei.
A ochi u neyi – taki tryvozni,
I holos brynyt – yak struna:
– Skazy meni, hto ty,
Chudnyi podoroznii? –
Pytaye znenacka vona. –
Ty zdaleku idesh,
Ty, napevno, vtomyvsya,
Ty nohy ob kamin pobyv.
Zaishov by v hatu,
Vody napyvsya.
Zaishov by v hatu,
Spochyv.
– Spasybi za lasku,
Za slovo hostynne.
Ya i spravdi idu vze davno.
A zinka stelyt llyanu skatertynu
I stavyt na stil vyno.
A brovy u neyi – taki shovkovi!
Vusta u neyi – taki malynovi!
Ruky u neyi – taki tenditni!
Ochi u neyi – taki pryvitni!
I vsya vona – yak zarynka, hlyanuv – i obpiksya.
E-e-e,
Poky ne pizno,
Pora proshchatys.
A to tut mozna naviky zostatys.
Shapku uzyav,
Pochav yiyi m’yaty:
– Shcho z, na dobranich,
Pora vyrushaty...
Pylno vona iomu hlyanula v ochi:
– Kudy z ty pidesh suproty nochi?
– Kudy zavhodno, aby iz dvoru.
Chiba ne boyishsya ty pohovoru?
– Skazaty pravdu – vze ne boyusya.
Lyudy hovoryat – a ya smiyusya.
Bo v tomu pravdy nema i kryhty.
Yak meni lehko, shchob yim tak dyhaty!
Rano ya, rano zostalas vdovoyu,
Ta i poplyvla, yak lyst za vodoyu.
Zyvu odna,
Zyvu, yak chernycya.
A ljudy kazut – rozpusna vdovycya.
Kazut, hulyayu,
Kazut, chakluyu,
Kazut, chuzyh cholovikiv charuyu.
Kazut, hlopciv z rozumu zvodzu.
Kazut, ljubyty shchyro ne mozu.
Kazut, horilku ya p’yu, yak vodu.
Kazut, ya mayu vidomsku vrodu.
Trohy do mene chorty ne litayut...
Vse vony bachat!
Vse vony znayut!
Tilky ne bachat moyeyi muky,
Yak v samotyni lamayu ruky.
Shcho z ty prytyh?
Budesh spaty na sini.
Miz namy budut dveri ta siny.
Ta dva porohy.
Ta klyamka i zasuv.
Shchob ya i tebe ne zacharuvala chasom.
I zasmiyalasya hirko, neveselo.
Vyishla u klunyu
Svichku svityla.
Postil na sini pahuchim stelyla.
Chystym ryadencem yiyi nakryvala,
Bilu podushku na son pidbyvala...
Ta i pobazala spokiino spaty.
Ta i povernulas –
Pishla do haty.
Hryuknuly dveri.
I zachynylys.
... Zori kriz shchilyny v klunyu dyvylys
pohlyadom tyhym, dalekym, hlybokym:
– Cholodno v nochi u sim odynokym!
Cholodno...
Cholodno...
Cholodno...
Cholodno...
Nich promynula.
Nichoho ne snylos.
Ledve na svit blahoslovylos, –
Vstala vdova,
Pyrohiv napekla,
Mandrivnyka do vorit provela.
Do oboloni,
Do shlyahu u pole.
Shche i uklonylas:
– Shchasty tobi, dole!
A susidky na neyi dyvylysya,
I pljuvalysya,
I hrestylysya:
– Bezsoromnycya
i rozputnycya,
Vze i ne kryyetsya, shalaputnycya.
Bach, vidplyv vid bereha chovnyk...
Shcho ne nich,
To novyi poljubovnyk!
