Prysvyata Halyckomu polku sichovyh strilciv

Nyzko shylylas kalyna, niby molytsya Bohu,
Viter za namy nese chy to pisnyu, chy to tuhu...
Mamo, ne treba, – ne idit nas vyhlyadaty na dorohu,
Oi, shche ne skoro nam konykiv pasty kolo Buhu.

Chuty nam, chuty, yak ridnyi holos nas dodomu klyche;
Vydno nam, vydno bidu, shcho nastupaye vid Lyublina.
Mamo, my musym buty tut, bo my strilci svyatoyi Sichi;
Mamo, ne maite nam za zle, bo tut tak samo – Ukrayina.

Chmaramy kruky zlitayutsya z Podillya i z Polissya,
Z Biloyi Cerkvy udosvita na Fastiv vystupayem.
Dolya na dolju, yak shablya na shablju, pidnyalysya;
Chlopci, do boyu! – my svii polk dokupy v nebi pozbyrayem...

Malo nas, malo, nas zamalo, aby krai oboronyty –
Tilky i nadiyi – na shablju, na serce i na Boha...
V Kyyevi dzvony movchat, bo nema ob chim dzvonyty –
Nashoyi viry nema, a chuza yim ne pidmoha.

Nyzko shylylas kalyna, niby molytsya Bohu,
Viter za namy nese chy to pisnyu, chy to tuhu...
Mamo, ne plachte, ne idit nas vyhlyadaty na dorohu –
Oi, shche ne skoro nam konykiv pasty kolo Buhu!.. (ost 2 ryadky – 2)

A my tuyu chervonu kalynu pidiimemo,
A my nashu slavnu Ukrayinu, hei-hei, rozveselymo!