Portret

O, ne ruhaites, panno, ya ne prosto dyvljusya na Vas,
Ya tvoryu Vash portret iz dribnyh pocilunkiv oliyi,
Na moyim polotni zavmyraye skuiovdzenyi chas,
I pobachyt vas Boh tak, yak ya lysh Vas bachyty vmiyu

O, ne ruhaites, panno, budte tam, na otomu stilci,
Vin skrypyt pid kotom, a pid Vamy prynyshk, nache mysha,
Tilky penzel zitha u moyii led tremtyachii ruci,
Ta nemov polotno pid mazkamy vhynayetsya tysha.

I nemov polotno na molberty natyahnutyi chas,
Ne vytrymuye gruntu i farbu zyttya ne trymaye,
I vona oblita, nu a ya bachu Vas, tilky Vas,
I krim Vas v comu sviti dlya mene nikoho nemaye.

O, ne ruhaites, panno, hai tam svit rozhanya svii vizok,
V noho ye shcho vtrachaty, otoz hai yak vmiye vtrachaye,
Nu a ya shche ne kvapljus poklasty ostannii mazok,
I vostannye pidnesty Vam chashku osinnoho chayu.

Ne ruhaites, panno. A tym chasom portret ozyva,
Bila mahiya znakiv narodzuye Vashe oblychchya;
I, zabuvshy pro vse, ya shepchu neimovirni slova
Ti, shcho Vam ne posmiv, viddayu polotnu – vono blyzche.

O, ne ruhaites, panno, vze ne dovho, ishche tilky raz,
Zovtyi penzlyk, mov pesyk, lyzne namalovanu mriyu,
Na moyim polotni zavmyraye skuiovdzenyi chas,
I pobachyt vas Boh tak, yak ya lysh Vas bachyty vmiyu,

I pobachyt vas Boh...