Pisnya iosypa

Ty znayesh, Mariye – nash Syn meni nyni prysnyvsya
Tak harno, shcho ya i ne prokynuvsya posered nochi...
Vin buv bilya Boha, a Boh meni v ochi dyvyvsya –
I buly u Boha, Mariye, Isusovi ochi.

My dovho movchaly – ya prosto ne znav, shcho skazaty,
A Syn pidiishov, i obnyav mene micno, yak zavshe...
I chas zupynyvsya – ya mih vse zyttya tak stoyaty, –
I Boh vidiishov, tak ni slova meni i ne skazavshy...

Ty znayesh, Mariye, Vin vze trishky syvyi na skronyah,
Tak samo hudyi – pravda, shchoky led-led nalylysya...
Ya brav ioho ruky – tam buly ti diry v dolonyah... –
Shche, kaze, nochamy bolyat, ale vze zatyahlysya...

A dali pishly my takym nespodivanym sadom –
Ya znav, shcho to rai, ta ioho uyavlyav tak nayivno!.. –
Stoyala tam cerkva z yakyms nache rymskym fasadom,
I v nii – tvii portret iz malenkym Isusom... Tak dyvno!

Shkoda, shcho ne bachyla ty neimovirnu tu fresku! –
Ya znayu, ye dobri maistry, ta podumaty – hto z z nyh?..
Ya teslya, Mariye. Ya vmiyu trymaty stamesku –
Ta penzel v tii cerkvi trymav ne zvychainyi hudoznyk!..

Vze i son zakinchyvsya, a ya, zatysnuvshy poviky
Use namahavsya spynyty hoch tin toyi mriyi...
Sirilos... Ty spala. Ya buv shche tvoyim cholovikom –
Ta vze potyhenku Tobi pomolyvsya, Mariye...