Noi

Dast Boh, ya prozyvu shche 300 lit,
Yak i usi, hto plystyme zi mnoyu.
O, ya kovcheh zmaistruyu tak, yak slid,
Ta chy z to zart – stvoryty znovu svit:
De shybyv Boh, yak vporatysya Noyu?

A shche z potribno, – Hospody, prosty –
Vsoho zyvoho vybraty po pari,
Bo bilshe korablju ne ponesty.
Tak, tak, to pravda. Shcho z tak muchyt vstyd,
Za tyh, koho polyshu Bozii kari?

Nihto ishche nichoho ne zbahnuv.
Rehoche sych u verbynim volossi.
Zozulya shche kuye komus vesnu.
A lis naikrashchi shaty odyahnuv,
Nemov, pochuv, shcho to – ostannya osin.

Chy z brakuvalo voyen ta hvorob,
Chy z ne prostishe b yim ne daty plodu?
Bulo b zabraty sylu yim, bulo b...
Ta Boh u hnivi, Boh skazav: "Potop!"
I karu sklav na mene i na vodu...

Smiyetsya sonce, richka zebonyt,
Sydzu, teshu burshpryt iz yavoryny.
Taka yasna i pryyazna blakyt.
A serce to kalata, to shchemyt
Vid koznoyi naimenshoyi hmaryny.

Nu ot, uze i po vsomu, zmyto hrih.
Plyve kovcheh zemleyu vodyanoyu.
Nad paluboyu shchebit, havkit, smih.
A ya shchos naidorozche ne vberih.
I chuyu, shepche Boh: "Ya takoz, Noyu".