Lze-Moisei

Teper, koly my vsi pryishly uze do tyamy,
I viry bilsh nema v obitovannyi krai,
Ziznayus vam: mene nainyaly yehyptyany,
Shchob vyvitryty z vas usi dumky pro rai.

Meni skazaly: "idy, vody svoyih piskamy.
Os manny sto mishkiv, os sribla cilyi funt.
Chai vymrut tam usi, hto rodom ne vid Chama, –
Chto shche nedosyt rab, hto zdatnyi shche na bunt."

A Boh todi movchav, – sydiv, dyvyvsya z trona,
Choch dobre znav, shcho ya – zvychainyi farysei,
I shcho Moisei hnyye v tyurmi u faraona,
I shcho moye im’ya – Moshe, a ne Moisei...

I ya ne onimiv. Yazyk mii buv vash voroh.
Ya vas perekonav, shcho mayemo svii dim,
Rozstupytsya voda, i rabstvo, nache poroh,
Osypletsya z plechei, lysh syademo u nim.

Nu, os my vze i diishly. Uze doyily mannu.
Vze trychi proklyaly otoi spekotnyi shlyah.
Otam, za tym horbom – ne syaivo Chanaanu;
Tam – Fivy, tam nas zdut Amon, i Ra, i Ptah...

Bo, vlasne, shcho take – ce slovo "batkivshchyna"? –
Batky rozdenni tut, a shcho vam do didiv?
Vas vyhoduvav Nil, i hai zhorbatyv spyny –
Tak my z takyi narod: narod trudivnykiv.

Nu shcho z – dop’yem burdyuk; yakraz usim po krapli,
Dast Ra – vze na obid z’yimo po kovbasi...
Tam Fivy, tam nas zdut... I svysnuly dvi shabli:
"Ty pospishyv, Moshe! Shche vymerly ne vsi!"