Kyyivski atlanty

Koly na serci vze ne, a v shlunku shche ne rai –
Ty do Budynku Vchenyh nadvechir prychvalai,
De bez pytva i sala, yak Vozd svoye "brevno",
Atlanty shchos pidnyaly i dumayut: "Vono!.."

Vony ioho trymayut, vtyahnuvshy zyvoty,
Nemov napevno znayut, shcho varto yih vtyahty.
Shcho – vyzyly v rik Pivnya, shche ne yimo sobak, –
A tam nastane hryvnya, i stane vse ne tak!..

Shche treba, zrozumilo, sterpity kilka dib –
I vystachyt na mylo, i vystachyt na hlib,
A, moze, i na sorochky hocha b dlya Atlantyd,
Bo on – cycky, yak bochky, a chym prykryty vstyd?!.

Stoyat vony uperto, trymayut chyis balkon,
Choch, mabut, lehshe vmerty, niz viryty v zakon,
Choch, moze, krashche vkrasty, niz dumaty: "Dadut..." –
Ta nebo moze vpasty, yakshcho i vony vkradut!

Stoyat vony – hoch vazko, ne idut, ne p’yut hirku, –
Ne viryly Ivashku, ne viryat Kravchuku,
Ta vse z ishche ne zviri, shche v nyh ljudska dusha –
Bo i tym vony ne viryat, hto klyche do noza.

Stoyat vony patlati, smishni bohatyri,
Atlanty, ne atlanty – ta nebo shche vhori!
To z htos ioho trymaye, yak my svoyi shtany!.. –
I hto tam v bisa znaye: a, moze, to i vony?..