Dvi tysyachi rokiv

Dvi tysyachi rokiv mynulo vid chasu spokuty
Zakladenyh Bohom u nashu pryrodu hrihiv.
Dvi tysyachi rokiv zyvem – i ne mozem zabuty
Yak Bozoho syna my vbyly, bo vin nas ljubyv.

Zdiimayutsya hramy nad namy vse vyshche i vyshche;
Yeretykiv stilky zhorilo, shcho skrutno z palnym.
Dvi tysyachi lit my vvazayemo nebom horyshche,
Bo vyshche horyshche ne hoche zdiimatysya dym.

Davno vivtari pochornily vid krovi ta sazi;
Za zertvoyu zertva – i kozna zarady dobra.
A materi lyha shchoroku zahodyat u tyazi;
I zodna dytyna, o Boze, u nyh ne vmyra.

Brat brata hapaye za horlo i dushyt zapeklo –
Vse hospoda dilyat i dilyat, yak tu kovbasu.
Povoli zvariovanyi svit opuskayetsya v peklo
Bez vsyakoho sudu... Chy, moze, prospaly my sud.

Dvi tysyachi rokiv – dlya kosmosu menshe sekundy,
Lysh sto pokolin; komaram ce pid sylu i za rik.
To, moze, shche rano dlya naslidkiv toyi spokuty.
Dlya Boha my vse ishche dity; dytynstvo – ne hrih.

Koly i pustuvaty, aby lysh buly my zdorovi –
Hospod nam probachyt, bo shche i ne take probachav.
Ta i skilky tam toyi roboty: vidmyty vid krovi
Vivtar, chy doloni, chy sovist, chy lezo mecha.
Ta i skilky tam toyi roboty: vidmyty vid krovi
Vivtar, chy doloni, chy sovist...