Vavilon

Ya ne znayu, shcho b to mohlo buty?
Zvidky v serci toi tryvoznyi sum?
I starenka kazka piv-zabuta
Vse ne ide, niyak ne ide iz dum...

U temnim antychnomu hrami torkneshsya kolon,
Tut chas rozchynyvsya u prostori, vse tak vidnosne,
Shcho raptom zabudesh, shcho to usoho lyshe sosny,
I vyidesh, i tyho otochyt tebe Vavilon...

I shche movchaznyi, shche ne skazano pershi slova,
Kotri nam sohodni nazavzdy opustyat doloni,
I shche my – yedynyi narod u svoyim Vaviloni,
Do pershoho slova, dyva tvoyi, Boze, dyva...

A vchora lyshe nashi kelmy torkalys nebes,
I podyhy yanholiv nam loskotaly volossya,
I bulo tak blyzko, chy, moze, to tilky zdalosya,
Do samoho rayu, shcho tak nespodivano shchez...

I shcho b to zdavalos slova nam do tyh balachok,
Bulo nam, koly my z piv-pohlyadu vse rozumily,
Koly nashi ruky spivaly vid hordoyi syly,
I koznu cehlynu zdiimaly nenache smychok...

O, muzyko vezi, shcho strahu pidnyala yurmu,
Shcho nas ob’yednala v mohutnye milionoholossya,
Shcho dala nam volju, chy, moze, to tilky zdalosya,
Bo yak ze tak vyishlo, shcho my zbuduvaly tyurmu?..

Ya v эtoi muzike uslishal strannii ton,
Ya эtot holos razlychu y v myllyone,
Rebenok plakal o velykom Vavylone,
Rebenok plakal y smeyalsya Vavylon...

Nas volnovala tolko prochnost nashyh sten,
K chemu ze zdat, chto mi voskresnem umyraya,
Nam ostaetsya polversti vseho do raya,
Lysh pol-versti do hrandyoznih peremen...

Vot-vot pochuvstvuem mi krilya za spynoi,
Vot-vot uvydym v nashy holovi syyane,
Somknutsya steni эty s krishei myrozdanya,
Y kto ne s namy, tot na veky za stenoi...

Y kto ne ponyal nashei cely, obrechen,
Emu ne budet mesta v prazdnychnoi kolone,
Y krome trup nykto ne slishal v Vavylone,
Kak detskym holosom oplakan Vavylon...

Ostannii raz my ishly syudy, Romale,
Koly potribni staly kovali,
Bo tut do neba vezu buduvaly,
Komus zatisno stalo na zemli...

A ishly my zvidsy pershi, Romale,
Bo v storinkah rozhornutyh dolon
Shcho Bozyi den tak vyrazno chytaly,
Shcho z vin buduye hordyi Vavilon?..

I my iomu na kartah vorozyly,
Zlyvaly visk i dyhaly na sklo,
I my iomu prorokamy sluzaly –
A to zavzdy nevdyachne remeslo...

To z nyni my pryishly syudy, Romale,
Viddaty tin, stari svoyi borhy,
I rozpovisty shcho z my tut kuvaly,
Chto nam platyv za hraty i lancyuhy...

Ta vydno my spiznylysya, Romale,
Tut krayut tyshu tilky kazany,
Ai... Hluzlyve nebo dyvytsya v provaly
Poroznih vikon dyvnoyi stiny...

Hluzlyve nebo dyvytsya v provaly
Nezryachyh vikon dyvnoyi stiny...

Buzkom i pljushchem zarosta bozevilna stina,
Vitry i viky obhryzayut ruyiny zuhvali,
Vse blyzche zemlya, a do neba vse dali i dali,
I tilky luna shche shepoche chyyis imena...

Ta vze ne zhadaty koly i hto yih nosyv,
Usi rozbrelysya, nemov utekly iz polonu,
To tilky zdalosya, shcho pryvyd yakyis holosyv
U temnim antychnim hrami, obnyavshy kolonu...

Ya ne znayu, shcho b to mohlo buty?
Zvidky v serci toi tryvoznyi sum?
I starenka kazka pivzabuta
Vse ne ide, niyak ne ide iz dum...