Kohayu

U svitannya ochi zoloti,
U proshchanni shchastya ne buvaye,
Ale zhadui, shcho na cii zemli
Des ye ya, i ya tebe kohayu.

Chai splyvayut roky, mov v pitmu,
I roztane obraz mii miz inshyh,
Ale dushu ty vizmy moyu,
Shchob vona tobi svityla vichno...

I vidchyny serce svoye dlya tepla i mriyi,
Vyr pochuttiv v dushu svoyu vpusty.
V syaivi zirok dai virnyi shlyah ty novii nadiyi,
Bo tilky tak zmozem my poruch ity.

Ne kazy, shcho proidesh cilyi svit,
Ta mene kolys taky zhadayesh.
Ne kazy, shcho skriz miliony lit
Ty u snah mene svoyih piznayesh.

U svitannya ochi zoloti,
U proshchanni shchastya ne buvaye,
Ale zhadui, shcho na cii zemli
Des ye ya, i ya tebe kohayu.

Chai ne zavzdy mayem v zytti my vse i odrazu,
Inkoly bil ranyt do sliz v ochah.
Ne pidpuskai v serce svoye ty hirku obrazu –
Ce bude nash, dosi nezvidanyi, shlyah!