Pryimak

Oi, zacvila vyshnya kolo perelazu,
Oi, nemaye tak nikomu, yak pryimaku zrazu.

Oi, pishov ze toi pryimak u pole oraty
Ta zabuv vin z soboyu torbu hliba vzyaty.

Ore pryimak, ore, na shlyah pohlyadaye,
Lyudski zinky obid nesut, a moyi chort maye.

Ore pryimak, ore, dohodyt do rovu,
Vypryahaye siri voly ta ide dodomu.

Oi, ide dodomu ta i holosno svyshche,
– Chovai, donyu, varenyky, ide nash pryimachyshche.

Vviishov na podvir’ya, shyroko stupaye,
iomu teshcha z usih mysok u odnu zlyvaye.

– Obidai, pryimache, bo v nas po obidi,
Ne doyisy na borshchevi, doyidai na hlibi.

Poobidav toi pryimak, ne vstyh vidpochyty,
iomu teshcha cip u ruky: "Idy molotyty!"

Zmolotyv vin kopu ta siv na kolodu,
iomu teshcha vidra v ruky: "Idy nam po vodu."

Yak prynis vin vodu ta siv na porozi,
Znovu teshcha z nym svarytsya: "Cho siv na dorozi?"

Vso terpiv toi pryimak, stav duze suvoryi,
Zinku i teshchu vidlupyv, stav todi horoshyi!

Stav todi horoshyi! (8)