Monolit

Ce inerciya dumky, ta mahiya slova,
Ce vidverta i hostra ukrayinska mova,
Ce ne bachena dosi ironiya doli,
Ce ne chuta vo vik koncentraciya voli!
Ce efekt vybuhovoyi hvyli navkolo,
Ce bahato produmane, zamknute kolo,
Ce hvala, shcho otrymuyesh tilky-no hrai,
Ce strila, shcho nastyhne tikai, ne tikai!

Pryspiv:
Proty doshchu! Proty pohroz – stii, ne propushchu!
Proty vohnyu! Proty strazdan, ta yarma den vid dnyu!
Proty prykras! Proty oman, shcho zvabljuyut nas!
Proty obraz! Proty vahan, vid razu i naraz –
Ye syla, shcho z’yednuye svit... Monolit!

Ce osyayana viroyu v sebe nadiya,
Ce shalena, hymerna, ta viddana mriya,
Ce tyahar, shcho svidomo my vzyaly na sebe,
Ce ideya, shcho z’yednuye mene i tebe!
Ce pulsaciya rytmu, shcho stiny znese,
Ce napruzenist kryku, shcho dushu tryase,
Ce enerhiya zvuku, shcho znosyt tvii dah,
Ce potuznist metalu, shcho vkazuye shlyah!

Pryspiv

Ce napruha, shcho micno trymaye tvii duh,
Ce nadiinyi, sucilnyi i vpevnenyi ruh,
Ce vidkryta, docilna, z’yasovana rich,
Ce ye te, shcho ty znayesh i v ranok i v nich!
Ce ye bil, shcho ne zhasne, krychy – ne krychy,
Ce slova, shcho lunayut, movchy – ne movchy,
Ce ye tema, yaku kozen z nas pidiima,
Ce systema, shcho bud-yakyi opir zlama!

Pryspiv