Zyty, a ne isnuvaty

Ya ne znayu shcho vazche – litaty, chy bihty?!
Ne vidchuv ya shcho lehshe – stoyaty, chy vpasty?!
Ya ne hochu shchorazu vpadaty u vidchai,
Ale stiikist vysnazuye duzche niz spraha!

Ya ne plachu – trymayuchy lezo rukamy,
Ta chy dovho trymatymu – bis ioho znaye?!
Ya ne bachyv u vidblyskah soncya nadiyi,
Moze prosto ne vhlediv – chy dyvyvsya zamalo!

Ya ne dumayu – varto chy ni obyraty,
Miz udarom odnym, abo shkvalom udariv!
Ya ne mozu prymusyty dushu movchaty,
Ale sensu nemaye spivaty dlya durniv!

Ya ne vpevnenyi – zmozu chy ni ya skazaty,
Maize v dvichi zrostaye napruha u horli,
Ya ne viryu shcho pravdu ne mozna zbrehaty –
Ta ne zavzdy znaidesh shcho kazaty krim pravdy!

Den u den chas mynaye – letyt v pered, obmynaye,
Moyi dumky, moyu dolju – hoch yidu ya z nym maize poryad.
A vin letyt, ne zvazaye – na sercya stuk, zavazaye,
Meni zrobyty zupynku, viddyhatysya hvylynku.

Ya ne zbahnu shcho do choho – i ne prymushu nikoho,
Moyi pisni zrozumity – ne isnuvaty, a zyty!
Chai promin soncya ne hriye, i yak ne lehka nadiya,
Ya hochu buty soboyu – ne chuty zapahu hnoyu!

Ne chuty i ne vidchuvaty!
Ne bachyty i ne torkaty!
Ostanni sumnivy zlamaty –
I zyty, a ne isnuvaty!

Styhiya, rozbeshchenist, volya i rozum,
Trymaty povoddya, chy bihty za vozom?
Ta sumnivy v holovu lizut i lizut –
Chy vtrymaye kamin natuhu zaliza?

Usoho po cherzi – abo vse i vidrazu,
Poslaty usih – chy shovaty obrazu?
Palaye vohon useredyni tila –
I ne dozvolyaye sydity bez dila!

Vidbytky mynuloho, tini maibutnoho,
Hostrym nozem vidrizayut vid sutnoho,
Chvylya za hvyleyu zrostayut bazannya,
Ta zapolonyayut mene do ostannoho!

Hrudy zdiimayutsya, podyh kripchishaye,
Slovo za slovom shcho dali smilishaye,
Kryla zrostayut, vahannya znykayut –
Strily vorozi v mene ne vluchayut!

Nich za nichchyu znykaye, moyi vahannya vbyvaye,
Plekaye syaivo nadiyi, osvitljuye moyi mriyi,
I hai ne lehko zlovyty, chy navit lysh uyavyty,
Shcho zirku tu, shcho bazayesh – v dolonyah micno trymayesh.

Choch hto ye hto, ya ne znayu – i z nyh sebe ne vpiznayu,
Slipyt tuman moyi ochi, oblyty doshch mene hoche,
Ta chuyu poklyk ya neba – chy treba ity, chy ne treba,
Ale dusha vidchuvaye, shcho ya vze ne obyrayu!

Shcho ya svii shlyah uze bachyv!
Shcho ya dlya sebe vidznachyv!
Zanudam ne potykaty –
i letity, a ne potopaty!
A na usyhaty, a ne pomyraty –
Zyty, a ne isnuvaty!