De i koly

De z ty sonce, chomu tebe ya ne bachu?
Tvoho svitla tak sylno brakuye meni.
Viter voli rokamy vid holodu plache,
ioho slozy vyplakuyut ochi moyi.

Ya ne mozu dozvolyty sobi stoyaty,
Smak chekannya nikoly ne buv po meni.
Vidchuvayu, os-os vze zlamayutsya hraty,
Ta hto pidkaze chomu moyi dumy sumni?

Pryspiv:
De i koly, yak i chomu? Chy uvi sni, chy na yavu?
Zirka ziide, vidchuyu ya – dotyk vesny, dotyk tepla?
Ledve todi, vypade snih – ya ne vpadu, ya budu ity,
Ale yakshcho, mene vdaryt hroza – ya polechu na nebesa!

Chuye serce podyh ljuti nenache,
Chvylya temryavy zdiimayetsya des vdalyni!
Ale viryu ya u vitryla udachi,
Navit yakshcho vony i zanadto mali.

Pryspiv

Temno, temno, viter viye – zatulyaye meni viyi!
Svitlo, svitlo, htozna de z ty – de shukaty tebe reshtu?!
Ya ne chuyu, ya ne bachu, yak spiimaty tuyu vdachu!
Ale nakopyvshy syly, rozhortayu svoyi kryla!

Pryspiv

Ta pobachu promin soncya!