Kozacha mohyla

Ty virysh, shcho dosi tryvaye bii,
Shcho krov’yu polyta syra zemlya,
Naviky spynyvsya chas, koly ty vpav z konya.
Ty mabut ne bachyv i ne vidchuv
Myt, koly vichnym snom zasnuv,
Vostannye pobachyvshy ci vilni nebesa.

Kriz sny ta kriz mriyi proide tvoya dusha,
Po rosi promaine sloza.
Tvoyi syny ta onuky trymatymut v sercyah
Podvyh tvii, vin i vkaze shlyah...

Ty virysh, ta v serci vze shchos ne tak:
Ne tishyt ni pole, ani bairak,
Na dotyk nemaye syl i vstaty vze niyak...
Zemlya – to dlya tebe yarmo i hnit,
Bo vichne zyttya – to strimkyi polit,
Yak viryty mozna v popil, koly tak syaye svit?

Kriz sny ta kriz mriyi proide tvoya dusha,
Chest tvoya zbereze nash krai.
Tvoyi syny ta onuky pochuyut u sercyah
Holos tvii, vin i vkaze shlyah...

Navprostec do svoyih spokonvichnyh dorih,
De vohnem hartuvalosya serce.
Bud takym, yak ty ye, i ne zradzui sebe!
Vyrushai: b’ye zyttya cherez krai!

Kozacha mohyla – to bil stepiv,
Kolyska benteznyh nestrymnyh sniv,
Yii nich svoyi slozy llye ta molytsya trava.
Shulika kruzlyaye nad neyu, zve:
"Pryidy i zi stepom z’yednai sebe!
Stanu v pryhodi, synu, yak ne zabuv mene..."

Navprostec do svoyih spokonvichnyh dorih,
De vohnem hartuvalosya serce.
Bud takym, yak ty ye, i ne zradzui sebe!
Vyrushai: b’ye zyttya cherez krai!

Ty virysh, shcho dosi tryvaye bii,
Shcho krov’yu polyta syra zemlya,
Naviky spynyvsya chas, koly ty vpav z konya.